အပျိုစင် လုံမေချော(အပြာစာပေ)

 အပျိုစင် လုံမေချော(စ/ဆုံး)

အိမ်ရောက်တော့သူ့ဇနီးသင်းသင်းကိုမတွေ့၍အိမ်ဖေါ်မသန်းရွှေအားနင့်အမဘယ်သွားသလဲဟုမေးလိုက်သည်။ “အော် အကို ပြန်လာပြီလား။အမဟိုဘက်တိုက်ခန်းကအဒေါ်တို့အိမ်သွားနေတယ်ကျမသွားခေါ်လိုက်ရမလား” ဒီအခွင့်အရေးကိုစောင့်နေသော ကိုဇော်ဝင်းသည်ရတဲ့အခွင့်အရေးကိုလက်မလွတ်စေရန်။စဉ်းစားရင်း “မခေါ်ပါနဲ့ဟာ။ နေပလေ့စေ။” “အော်။ ဒါဖြင့်အကိုလဘက် ရည်သောက်မလား။ကျမသွားဖျော်လိုက်မယ်လေ” “အေး ကောင်းသားဘဲ” ဆို၍သူ၏ဝတ်ထားသောတိုက်ပုံချွတ်၍ “ရော့ သန်း ရွှေ။အကိုအကôျအခန်းထဲမှာသွားချိတ်ထားစမ်း” ဟုဆိုရပြီးလှမ်းပေးလိုက်သည်၊ဘာမျှသိရှာသောမသန်းရွှေမှာကပြာကသီလှမ်း ယူပြီး။အိမ်ခန်းတွင်းသို့ဝင်သွားသောအခါ။အကြံယူနေသောကိုဇော်ဝင်းကနောက်မှထလိုက်သွားပြီးအခန်းတံခါးကိုပိတ်လိုက် သောအခါ။မသန်းရွှေခမျာ “ဟင် အကိုဒါဘာလုပ်မလို့လဲ” “ဘာမှမလုပ်ပါဘူး ညီမကိုအကို ချစ်မလို့ပါ။” “ဟင့်အင်း အကိုကျမ ကြောက်တယ်ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့ အကို” ကိုဇော်ဝင်းသည်အခန်းတံခါးကိုပိတ်ပြီးမသန်းရွှေအနားသို့ထိုးဝင်လာနေပြီး။

“မကြောက်ပါနဲ့ညီမရယ်အကိုဟာလေညီမကိုချစ်နေတာကြာပြီ။ဒီလိုအခွင့်အရေးမကြုံလို့စောင့်နေရတာ။အခုမှဒီအခွင့်အရေးကြုံ တော့တယ်” ဆိုပြီးမသန်းရွှေအားတင်းပွေ့ပြီးပါးနှစ်ဘက်ဘယ်ပြန်ညာပြန်နမ်း၍။ကုတင်ပေါ်သို့တင်လိုက်ပြီးဖက်ထား၏၊မသန်း ရွှေလဲအမျိုးမျိုးညင်းဆန်ရုန်းကန်သော်လဲလှောင်အိမ်ထဲမိနေတဲ့ငှက်သတ္တဝါပမာမျက်ရည်ကျငိုကျွေးနေသော်လဲအချီးနှီးသာကို ဇော်ဝင်းသည်သူရဲ့လိုအင်ဆန္ဒပြည့်ဝရေးကိုသာအဓိကထားပြီးကျိုးစားနေသည်၊ “တိတ်ပါကွယ်မငိုပါနဲ့အကိုကညီမကိုတကယ် ချစ်နေလို့ပါ” ဆိုပြီးပါးနှစ်ဘက်ကိုမွှေးမွှေးပေးလိုက်ပါးစပ်ခြင်းတေ့၍စုတ်လိုက်လုပ်ပေးနေလေသည်၊မသန်းရွှေမှာအပျိုတော်ဝင် စ ၁၆နှစ်အရွယ်အသက်နှင့်မလိုက်အောင်ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာအဆင်ပြေပြီး။ရင်၃၁။တင်၃၆လက်မရှိ၍ငါးရံ့ကိုယ်အနေအထား ရှိလေတော့ကိုဇော်ဝင်းမပြောနဲ့စာရေးသူ။စာဖတ်သူတွေရောသရေကျလောက်တဲ့အချိုးအဆစ်ပြေပြစ်သူတယောက်ဖြစ်သည်၊ကို ဇော်ဝင်း၏အပြုအစုနှင့်အကြမ်းဖက်နေသည်ကိုမလွန်ဆန်နိုင်သောမသန်းရွှေခမျာမှာတောင်းပန်၍မရသည်ဖြစ်၍ငြိမ်နေလေ သည်၊ထိုအခါကိုဇော်ဝင်းသည်တဆင့်တက်၍မသန်းရွှေ၏အကôျကျယ်သီးများကိုတလုံးစီဖြုတ်ရင်းပါးနှစ်ဖက်ကိုမွှေးလိုက် ပါးစပ်ချင်းတေ့၍စုတ်လိုက်လုပ်ပေးရင်းပေါ်ထွက်လာသောမသန်းရွှေ၏လဖက်ရည်အကြမ်းပုဂံအလုံးသာသာရှိသောဝင်းဝါဖေါင်း ကြွနေသောနို့နှစ်လုံးကိုတဘက်သောလက်ကအအားမပေးဘဲဖျစ်လိုက်ညှစ်ပလိုက်ပွတ်လိုက်အမျိုးမျိုးပြုစုပေးနေလေတော့မ သန်းရွှေခမျာလူးလွန့်တုန်လှုပ်ရုန်းကန်လာရင်း “လွှတ်ပါအကိုရယ်တော်ကြာမမလေးပြန်လာရင်အဆူခံနေရပါအုန်းမယ်”

“အို ဒီအတွက်ဘာမှမပူပါနဲ့ကွယ်။နင့်အမဟိုဘက်တိုက်မှာဖဲသွားကစားနေတာပါ။တော်တော်နဲ့ပြန်မလာပါဘူး” “ဟင့် အင်း အကို ဟင့်အင်း ညီမကြောက်တယ်” “မကြောက်ပါနဲ့ညီမရယ်အကိုတယောက်လုံးရှိသားဘဲအကိုတာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးပါမယ်” ဆို ကာမသန်းရွှေရဲ့နို့သီးနှစ်လုံးကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်၍ပါးစပ်နဲ့စို့လိုက်လျှာနဲ့ထိုးလိုက်လုပ်ရင်းလက်တဖက်ကမသန်းရွှေ၏ပေါင်ကြားထဲ မှစောက်ခုံလေးပေါ်သို့တင်လိုက်၏၊ထိုအခါမသန်းရွှေသည်မျက်လုံးမျက်ဆံပြူးသွားပြီးချွေးသီးချွေးပေါက်ကျလာခါပေါင်နှစ် ချောင်းကိုစေ့၍လိမ်ထားရင်း“မလုပ်ပါနဲ့အကိုရယ်ညီမကိုသနားပါ။ရှိခိုးပါရဲ့” ဟုတတွတ်တွတ်တောင်းပန်နေရှာသည်၊ “အေးပါ ညီမရယ်။အကိုညီမကိုသနားလို့ချစ်လို့ယခုလိုကြံတာပါ” ဟုဆိုကာမသန်းရွှေရဲ့ပေါင်နှစ်ချောင်းကိုတွန်းဖယ်ပြီး။စောက်ခုံလေးပေါ် လက်ရောက်အောင်ကြိုးစာနေပြီး၊သူ၏ကြမ်းတမ်းသောလက်များဖြင့်ပွတ်သပ်ပေးနေသောအချိန်မှာသူ၏မာကျောတုတ်ခိုင်သော လီးကြီးသည်ပုဆိုးကြားထဲမှတွန်းကန်ရုန်းထွက်နေ၏၊

“ညီမရယ် အကိုရဲ့ဆန္ဒကိုလိုက်လျှောပါလားဟင်” ဟုဆိုကာမသန်းရွှေ၏လက်တဖက်ကိုဆွဲ၍သူ၏တောင်မတ်နေသောလီးကြီး ပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်သောအခါမသန်းရွှေမှာတုန်လှုပ်ချောက်ချားသွား ပြီး။“အောင်မယ်လေး” ဟုလန့်၍အော်လိုက်မိသည်၊မှန် ပါသည် လန့်မည်ဆိုလဲလန့်လောက်ပါ၏၊ကိုဇော်ဝင်း၏လီးကြီးရဲ့အတိုင်းအထွာမှာလဲအရှည်၆လက်မလုံးပတ်စီးကရက်ဘူးခွန်ကွဲ လောက်တော့မသန်းရွှေခမျာပိုမို၍ပင်ကြောက်စိတ်ဝင်သွား၏၊“မလန့်ပါနဲ့ညီမရယ်။ဒီလီးကြီးဟာလေတွေ့လိုက်တဲ့အမျိုးသျွီးတိုင်း စွဲမက်ပါတယ်၊” “ဘာကိုစွဲမက်တာလဲဟင်” “ဘာကိုစွဲမက်တယ်ဆိုတာကိုညီမကိုရှင်းပြနေမဲ့အစားလက်တွေ့အကိုလိုးပြလိုက်ရင် ညီမသိချင်တဲ့အဖြေပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ ညီမကမရုန်းမကန်ဘဲအကိုရဲ့အလိုကိုလိုက်ရင်းညိမ်ညိမ်နေပြီးမှိန်းနေပါအရသာစွဲမက် စရာတွေ့ရစေမယ်”

မသန်းရွှေသည်အမျိုးမျိုးရုန်းကန်တောင်းပန်အသနားခံညားသော်လဲမရတော့ဘူးဆိုတာသိနေတော့ကိုဇော်ဝင်းရဲ့ဆန္ဒကိုဖြည့်စီးပေး ရန်စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်၊ကိုဇော်ဝင်းသည်အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူဖြစ်၍မသန်းရွှေရဲ့အနေအထားကိုသိသူဖြစ်၍။ သူ၏လီးကြီးကိုမသန်းရွှေ၏နုနုထွတ်ထွတ်လက်လေးများဖြင့်ဆုတ်နယ်ခိုင်းရန်လွယ်ကူနေသောအခါ။မသန်းရွှေကလဲအလိုက်သိ စွာနှင့်ဆုတ်နယ်ပေးနေသည်၊ကိုဇော်ဝင်းကလဲမသန်းရွှေရဲ့စောက်ခုံလေးပေါ်သို့လက်ဖြင့်ပွတ်လိုက်။စောက်စေ့ကိုကလိလိုက်လုပ် ပေးရင်းလက်ညိုးဖြင့်စောက်ခေါင်းထဲကိုမွှေပေးလိုက်ရာမသန်းရွှေမှာဓါတ်လိုက်သကဲ့သို့တွန့်လိမ်တက်သွားပြီး“အောင်မလေး။ အလေး အမေ အား” ဟုအော်လိုက်ခါ။ကိုဇော်ဝင်းသည်မသန်းရွှေပါးစပ်ကိုပိတ်ရင်းသူ၏မာကျောတုတ်ခိုင်နေသောလီးကြီးဖြင့် စောက်ခေါင်းထဲထိုးသွင်းရန်မသန်းရွှေ၏လျှောကျနေသောထမီကိုခြေဖြင့်တွန်းကန်ချလိုက်သည်၊မသန်းရွှေသည်ယောက်ျားများနှင့် တခါဘူးမှမကြုံတွေ့ဘူးသောအပျိုဖြစ်ပြန်သည်မို့ကိုဇော်ဝင်း၏ပြုစုပေးမှုကြောင့်ကာမအရသာကိုခံစားရင်းစောက်ခေါင်းထဲမှ အရေကြည်များကျဆင်းကာတဟင်း ဟင်းဖြစ်ခါငြိမ်နေလေသည်၊ထိုအချင်းအရာကိုစောင့်ဆိုင်းသိနှင့်လေသောကိုဇော်ဝင်းသည်မ သန်းရွှေထမီကျွတ်သွားပြီးမိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်းပင်ကိုနူးဍံ့ဖေါင်းကြွနေသောစောက်ဖုတ်လေးကိုကြည့်ရင်း။

“ညီမရယ် အကိုလေဒီလိုကြည့်လို့ကောင်းပြီးနူးညံ့နေတဲ့စောက်ဖုတ်လေးမျိုးမတွေ့ဘူးသေးဘူး။ညီမလေးဟာလူကလဲချစ်စရာ ကောင်းစောက်ဖုတ်လေးဟာလဲလိုးချင်စရာကောင်းအောင်အကိုဘဝင်ခိုက်နေတာဘဲ၊” “ကဲပါအကိုရယ်အခုမှတော့မှမထူးတော့ပါ ဘူး။အချစ်တည်ကာချဲ့ပြီးစကားကြောရှည်မနေပါနဲ့မြန်မြန်အကိုဆန္ဒပြည့်အောင်လုပ်ပါတော့ညီမခွင့်ပြုပါပြီ၊တော်ကြာမမပြန်လာ လို့အားလုံးဒုက္ခတွေ့နေ အုံးမယ်” ကိုဇော်ဝင်းသည်မသန်းရွှေရဲ့ခွင့်ပြုချက်ရသောအခါသူ၏လီးကြီးကိုင်ပြီး “ကိုင်းငါ့သားကြီးမြိန် ရေရှက်ရေလိုးရတော့မယ်” ဟုဆိုကာမသန်းရွှေကိုကုတင်ပေါ်ပက်လက်လှန်ချပြီး၊ဒူးနှစ်လုံးထောင်၍လက်နှစ်ဘက်ကမသန်း ရွှေ၏ထောင်နေသောဒူးနှစ်လုံးကိုဖိချပေးလိုက်ရာပေါင်တန်နှစ်ချောင်းကားသွားပြီးပေါင်ကြားထဲမှဝင်းဝါမောက်ကြွနေသော စောက်ဖုတ်ကလေးပြူးထွက်လာတော့သည်၊ထိုအခါကိုဇော်ဝင်းသည်မသန်းရွှေ၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာဆောင့်ဆောင့် ထိုင်၍စောက်ဖုတ်နှင့်လီးချိန်သားကိုက်အောင်အသင့်ပြင်လိုက်၏၊မသန်းရွှေသည်အကôျလုံချည်မရှိကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသော သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကိုကြည့်၍ရှက်သွေးဖြာကာမျက်နှာကိုလက်ဝါးနှင့်အုပ်ထားလေသည်၊ကိုဇော်ဝင်းသည်မသန်း ရွှေ၏ပြူးထွက်နေသောစောက်ခုံကြားမှစောက်စေ့လေးကိုလက်မနှင့်အသာမ၍သူ၏လီးကြီးကိုတေ့ထားလိုက်သောအခါ။မသန်း ရွှေသည်ဖိုမထိတွေ့မှု၏အရသာကိုအပြည့်အဝခံစားရင်းကိုဇော်ဝင်း၏လီးထိပ်သို့တွန့်တက်လာ၏၊ကိုဇော်ဝင်းသည်မသန်း ရွှေ၏အရိပ်အကဲကိုကြည့်ကာသူ၏လီးကြီးအားမောင်းတင်၍ဒစ်မြှုပ်ရုံထိုးသွင်းလိုက်ရာ။ဗျစ် ဗျစ် ဗျစ် ဖွတ်နှင့်အတူ။

“အောင်မလေး အကို ကျွတ်ကျွတ် နာတယ်အကို နာတယ်။အိ အမေ ရှီး၊” ဟုဆိုကာကိုဇော်ဝင်း၏လီးကြီးကိုဆွဲဖယ်၍စောက်ခုံ လေးအားလက်နှင့်အုပ်ထား၏၊ကိုဇော်ဝင်းသည်သူ၏လီးကြီးကျွတ်သွား၍ကြည့်လိုက်သောအခါ။လီးထိပ်တွင်သွေးများပေ နေသည်ကိုတွေ့၍မျက်လုံးပြူးသွားပြီးစောက်ဖုတ်လေးမှထွက်နေသောသွေးများကိုလက်နှင့်သုတ်ပေးနေ၏၊ “အဟင့် အဟင့် အို ရှီး ကျွတ်ကျွတ် တော်ဘီအားတော်တော့အကို။ကျမအဖုတ်ကွဲသွားပြီ။အားစပ်ပြီးနာလိုက်တာအကိုရယ်၊အား ရှီး ကျွတ် ကျွတ် “ ကိုဇော်ဝင်းသည်သူ၏ဒေါမာန်ကြီးသောလီးကြီးအတွက်အမျိုးမျိုးကြိုးစားထားသော်လည်းမအောင်မြင်ဇောချွေးများပြန်နေ၏၊ “တော်ပါတော့အကိုရယ်။ကျွတ် ကျွတ် နာတယ်။ ကျမစောက်ပတ်အမှေးကွဲသွးပြီထင်တယ်၊စပ်ဖြင်းဖြင်းဖြစ်နေတယ်။ မနက်ဖန် တနင်္ဂနွေနေ့မဟုတ်လား အကို မနက်ဖန်မှအကိုသဘောလုပ်ပါ နော်” ဆို၍တောင်းပန်ရှာသည်၊ကိုဇော်ဝင်းသည်အမျိုးမျိုးလှည့်စား ပေမဲ့မရတဲ့အဆုံးလက်လွှတ်လိုက်ရသောလဲ။သူ၏လီးကြီးကတော့တောင်ဆဲပင်ရှိနေ၏၊မသန်းရွှေအဝတ်များဝတ်၍အခန်းတံခါး ဖွင့်ပြီးကွတကွတနှင့်ခြေလှမ်းမမှန်ဘဲအထွက်တွင်။သင်းသင်းပြန်ရောက်နှင့်မျက်နှာခြင်းဆိုင်တွေ့လိုက်သောအခါမသန်းရွှေ မျက်လုံးပြူး၍ခေါင်းကြီးသွား၏၊

“ဟဲ့ သန်းရွှေ အခန်းထဲညီး။ဘာဝင်လုပ်တာလဲ။ဟာအပြင်ကတံခါးလဲပိတ်မထားဘူး” တုန်တုန်ရီရီဖြင့်… “ဘာ ဘာ မှမလုပ်ပါဘူး အကိုပြန်လာလို့ကော်ဖီဖျော်ပြီးသွားပို့တာပါ” “အော် ကိုဇော်ရောက်နေပြီးလား” ဆိုကာသင်းသင်းအခန်းထဲဝင်သွားသောအခါ။ကု တင်ပေါ်တဖက်စောင်းပြီးအိပ်နေသောကိုဇော်ဝင်းဘေးမှာဝင်ထိုင်ပြီး “ဟင် ကိုဇော်ဘာဖြစ်လို့အိပ်နေတာလဲ။ နေမကောင်းဘူး လား ဟင်” “ကောင်းပါတယ်ကွာ” ဟုဆိုကာသင်းသင်းဘက်လှည့်၍သင်းသင်းရဲ့ကိုယ်လေးအားပွေ့ဖက်ပြီးကုတင်ပေါ်ဆွဲတင် လိုက်၏၊ “အို အို ကိုဇော်ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲအခုနကောင်မလေးနဲ့စခမ်းသွားနေတယ်ထင်တယ်” “ဟာ သင်းကလဲကွာမဟုတ် တာ။အကိုသောက်ဖို့ကော်ဖီလာပိုတာပါ” ဟုဖြေရင်းသင်းသင်းရဲ့ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကိုမွှေးမွှေးပေးပြီးထမီကိုချွတ်မည်အပြုတွင်။ “အို ကိုဇော်နေအုံးဟို အခန်းတံခါးသွားပိတ်အုံးမယ်” တံခါးပိတ်၍ပြန်လာပြီး။ကုတင်ပေါ်ကိုယ်လုံးတီးဖြင့်လဲလျှောင်းနေသောကို ဇော်နှင့်အတူမတ်နေသောလီးကြီးကိုကြည့်၍။ “ဒီကနေ့ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲကိုဇော်။ထူးခြားလှချည့်လားဟင်။” “ဘာထူးခြားလို့ လဲသင်းအကိုစနေနေ့မို့ရုံးကပြန်လာပြီးဟောဒီကဇနီးမယားလေးကိုမတွေ့လို့စဉ်းစားနေတုံး။ဖြုံးဆို ဟောဒီမယားချောရောက်လာ တာပါဘဲ။ ကဲကွာလာစမ်းပါ။” ဆို၍သင်းသင်းလက်ကိုလှမ်းဆွဲပြီးရင်ခွင်ထဲသွင်းခါ။သူ၏အရှိန်မပြေသေးဘဲတောင်နေသောလီး ကြီးကိုသင်းသင်း၏လက်ထဲသို့အပ်လိုက်သောအခါ။

“အိုဟို ဒါကဘယ်လိုနေပါလိမ့်။ကိုဇော်အဖြစ်သဲလွန်းပြီထင်တယ်။” “အဖြစ်သဲတာမဟုတ်ဘူးသင်း အကိုရုံးကပြန်လာတာသင်းနဲ့ အချစ်ခြင်းဖလှယ်မလို့စိတ်ကူးယဉ်လာတာပါ” “အဖြစ်မသဲပါနဲ့ကိုဇော်ရယ်။အခုနသန်းရွှေအခန်းထဲကထွက်လာတာမူမမှန်ဘူး။ကို ဇော်ဘာလုပ်လိုက်သလဲဟင်” “ဟာ မဟုတ်ရပါဘူးသင်းအရမ်းမဲ့မစွတ်စွဲပါနဲ့” ဟုပြောရင်းသင်း၏ပေါင်းကြားထဲမှဖေါင်းပွပွ စောက်ဖုတ်လေးကိုပွတ်ရင်း။ထမီချွတ်မည်အပြုတွင်သင်းသင်းကအလိုက်သိစွာ “အို နေအုံး သင်းအဝတ်အစားတွေချွတ်ပေးမယ် ကိုဇော်လဲအားလုံးချွတ်လိုက်နော်” ဟုဆိုကာကုတင်အောက်တနေရာတွင်မတ်တတ်ရပ်၍။အကôျ။လုံချည်များချွတ်ချလိုက် သောအခါပင်ကိုယ်အလှပိုင်ရှင်သင်းသည်မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်းကိုယ်လုံးတီးဖြစ်သွားတော့သည်၊ထိုအခါကိုဇော်သည်သူ့အဝတ် များချွတ်ပြီး၍သင်းသင်းရှိရာသို့အပြေးလေးသွားကာပွေ့ဖက်ပြီးကုတင်ပေါ်သို့တင်ကာ။သင်း၏ဖြူဖွေးဖေါင်းကြွနေသည့်စောက် ဖုတ်လေးကိုလက်နှင့်ပွတ်လိုက်ပြူးထွက်နေသောစောက်စေ့လေးကိုမွှေလိုက်နှင့်စိတ်ကြိုက်ပြုစုပေးလိုက်သောအခါ။သင်းသင်း သည်ငါးပြေမဆားပက်သလိုတွန့်လိမ်ပြီးကော့ကာကော့ကာနှင့်စောက်စေ့လေးဟာပြူးထွက်လာပြီးအရေကြည်များစီးဆင်းထွက် ပေါ်လာတော့သည်၊သင်းသင်းသည် တဟင်းဟင်းဖြစ်လာပြီး

“ယားတယ်ကိုဇော်ရယ် လိုးမှသာလိုးစမ်းပါ” “အော် သင်းကလဲကွာလိုးပါမယ်ဒီလိုတယုတရပြုစုပေးမှယောက်ျားနဲ့မိန်းမဆက်ဆံ တဲ့အခါလိုးကြတဲ့အခါအရသာတွေ့လာနိုင်တယ်ကွ” ဟုဆို၍စောက်စေ့လေးကိုပွတ်၍ကလိပေးနေပြီးလိုးရန်ဟန်ပြင်၍သင်း သင်း၏ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုသူ၏ခါးကိုအခွခိုင်းပြီးသူ၏တုတ်ခိုင်နေသောလီးကြီးနှင့်စောက်စေ့ထိပ်ထိလိုက်ခွာလိုက်လုပ် နေ၏၊ထိုအခါသင်းသင်းသည်ကိုဇော်ခါးကိုညှပ်၍။သူမ၏စောက်ပတ်နှင့်ထိအောင်ရှေ့ကိုထိုးထိုးတက်လာပြီး “ကိုဇော်ကလဲအထဲ ရောက်အောင်လိုးတော့လေ” ဟုဆို၏၊ ကိုဇော်ဝင်းသည်သင်းသင်း၏အခြေအနေကိုသိနှင့်ပြီး။ဒစ်Õမပ်ရုံထိုးသွင်းပေးလိုက်ရာ။ “အိုး ဟိုး ဟိုး ရှီး အောင်မလေးဖြေးဖြေးကိုဇော် ဖြေး ဖြေး ကျွတ် ကျွတ်” ထိုအခါကိုဇော်ဝင်းသည်စောက်ခေါင်းထဲအားသူ၏လီး ကြီးကိုဒစ်မြုပ်ရုံသွင်းထားရာမှပြန်ဆွဲနှုတ်မည်အပြုတွင်… “အို ကိုဇော်မနှုတ်လိုက်နဲ့လေဒီအတိုင်းထား”ဟုဆိုကာခြေနှစ်ချောင်း နှင့်မလွတ်တမ်းညှပ်ထားလေသည်၊ “နဲနဲလောက်လျှောစမ်းပါအုံးသင်း အခုလိုလုပ်ထားတော့ကိုဇော်လိုးအားမရှိဘူးပေါ့” ဆို၍သင်း၏ပေါင်နှစ်ချောင်းကိုလက်နှင့်ဖယ်ချပြီး။လီးကြီးကိုတဝက်ဝင်အောင်ဖိလိုးပေးလိုက်သောအခါ။ ဗျစ်ဗျစ် ဖြင့်တဝက်ဝင် သွား၏၊

“အောင်မယ်လေး အိုး ရှီး ကျွတ်ကျွတ် အား။ကိုဇော်ခနလေးနားထားပါ အို ကျွတ်ကျွတ်နာလွန်းလို့ပါ၊” “သင်းသင်းကလဲကွာ နဲနဲ တော့အောင့်ပြီးနေပါတော်ကြာအရှိန်ရလာတော့မနာတော့ပါဘူး။ကောင်းလာမှာပါ” ဆို၍ကျန်တဝက်ကိုထိုးသွင်းလိုက်ရာ။ “အောင်မယ်လေး အမေ အို ရှီး ကျွတ် ကျွတ် ကိုဇော် အောင့်လိုက်တာခနလေးရပ်ပါ။ရှီး ကျွတ်ကျွတ်” ကိုဇော်ဝင်းသည်ဝင်နေ သောလီးကြီးကိုနှုတ်မည်ဟု ဟန်ပြင်နေစဉ် “ကိုဇော် အကုန်မနှုတ်နဲ့လေ။ချန်ထားအုံး သင်း အံကိုကြိတ်ပြီးအောင့်ခံပါ့မယ်။” “အေးဒါမပေါ့သင်း ကိုဇော်ဖြေးဖြေးခံနိုင်ရုံလိုးပေးပါမယ်” ဆိုကာသွင်းလိုက်နှုတ်လိုက်တချက်ခြင်းလိုးပေးရာသင်းသင်းသည် အောက်မှဖင်ကြွလာပြီး။ “အို ကျွတ် ကျွတ် အား ရှီး အမေ့ဖြေး ဖြေးဖြေးနော် ဟုတ်ပြီ ကိုဇော် ဖြေးဖြေး အား” “ဘယ်နှယ်နေ သလဲသင်းခံနိုင်ပြီလား ကောင်းရောကောင်းရဲ့လားဟင်” “ဟုတ်ကဲ့ကိုဇော်ကောင်းပါတယ်ဒါပေမဲ့နဲနဲတော့အောင့်တယ်။ နာတယ်” “အေးလေ တအောင့်လောက်အံကြိတ်ထားပါ” “ကိုဇော်အရှိန်လေးနဲ့လိုးတော့မယ်နော်” “ဟုတ်ကဲ့ သင်းအောင့်ထားပါမယ်” ထိုအခါကိုဇော်ဝင်သည်အချက်မှန်မှန်လိုးပေးနေရာ ဖွတ် ဗျစ် ဖတ် ဖတ် “အလို လေးလေး ကိုဇော် ကောင်း ကောင်းလိုက်တာ အမလေး ကျွတ် ကျွတ် ရှီး အား။ ဟုတ်ပြီအရှိန်ရလာပြီးကိုဇော် လိုး လိုး” ဟု သင်းသင်းသည်ကုတင်ဘောင်ကိုတအားဆုတ် ကိုင်၍လူးရင်းလှိမ့်ရင်းမျက်စေ့ကိုစုံမှိတ်ထားလေသည်၊

ထိုအခါကိုဇော်ဝင်းသည်အချက်ပိုင်ပိုင်နှင့်မှန်မှန်လေးအချက်ပေါင်း၅၀-ခန့်လိုးပေးလိုက်ရာ။ ဖွတ် ဗျစ်ဖတ်ဖတ် မလပ် စွပ် စွပ် မည် ကာသင်းသင်းလဲကော့ကာပြန်ကာလူးကာဖြင့်နှစ်ဦးသားအမောဆိုက်နေကြတော့သည်၊ “ကိုဇော်ဒီနေ့ သင်းလေမမအေးတို့နဲ့အထူး ဝိုင်းစီစဉ်ထားတယ်။ကိုဇော်လိုက်မယ်မဟုတ်လား ဟင်” “မလိုက်ချင်ပါဘူးကွာ။ သင်းသွားကစားနှင့်ပေါ့။ကိုဇော်သွားစရာရှိလို့ ပြန်လာမှလိုက်လာခဲ့မယ်” “ဒါဖြင့်သင်းသွားနှင့်မယ်။ကိုဇော်လာဖြစ်အောင်လာခဲ့နော်” ဆို၍သင်းသင်းသည်မအေးအေးတို့ တိုက်ခန်းဘက်သို့ထွက်သွားသည်၊အကြံသမားကိုဇော်ဝင်းသည်အဝတ်အစားလဲဟန်ဆောင်ပြီး။မသန်းရွှေရှိရာသို့သွား၍မသန်းရွှေ အားပွေ့ဖက်ပြီးအိပ်ခန်းအတွင်းသို့ခေါ်သွားလေသည်၊မသန်းရွှေခမျာလဲမနေ့ကသူမကတိအတိုင်းမညင်းဘဲကိုဇော်ဝင်းခေါ်ရာသို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။ “ညီမ မနေကဘယ်လိုနေသလဲဟင်” ဟုဆိုကာကုတင်ပေါ်အလိုက်သင့်တင်၍ပါးနှစ်ဖက်ကိုမွှေးမွှေးပေး ရင်း။အကျီ င်္ကြယ်သီးများဖြုတ်နေ၏ ၊“မနေ့ကမမသင်းရှေ့မှာဟန်ဆောင်သွားရပေမဲ့။နာလိုက်တာလမ်းလျှောက်မရအောင်ဖြစ် သွားတာဘဲအကိုရယ်” “အခုဘယ်လိုနေသေးလဲဟင်” “ဘယ်လိုမှမနေပါဘူး။ရောင်နေသလိုနခမ်းတွေဖေါင်းပြီးကြွတက်နေတယ် အကိုရဲ့” “အေးဒီလိုဆို ဒီကနေ့မနာအောင်အကိုပြုပြင်ပြီးလိုးပေးပါမယ်။” ဆိုကာမသန်းရွှေ၏ထမီကိုချွတ်၍ပေါ်ထွက်ပြူးမောက် ဖေါင်းကြွနေသောစောက်ဖုတ်လေးကိုသေချာစွာကြည့်နေလေသောအခါ။

“အို အကိုကလဲရှက်ပါတယ်ဆို။ အဟင့်” “မရှက်ပါနဲ့ညီမရယ်။အခုလိုဖိုမဆက်ဆံတယ်လိုးတယ်ဆိုတာအေးအေးဆေးဆေးပြုစုပြီး မှလိုးရင်အင်မတန်အရသာရှိတာညီမရဲ့။ ကဲညီမအကôျတွေအားလုံးချွတ်လိုက်ပါ။ မရှက်ပါနဲ့ဒီအိမ်ထဲမှာညီမနဲ့ဒီအိမ်ထဲမှာညီ မနဲံအကိုဘဲရှိတယ်ဥစ္စာချွတ်လိုက်ပါညီမရယ်၊မသန်းရွှေသည်ကိုဇော်ဝင်းခိုင်းသမျှကိုမညင်းတော့ဘဲအလိုက်သိစွာအားလုံးကိုချွတ် လိုက်သောအခါအင်မတန်မှကြွကြွရွရွရှိလှသောစောက်ခုံကြားမှပြူးထွက်နေသောစောက်စေ့လေးကကိုဇော်ဝင်းကိုဖိတ်ခေါ်နေ ဟန်ရှိတော့သည်၊ကိုဇော်ဝင်ကလဲမသန်းရွှေ၏ကိုယ်လုံးတီးအလှကိုကြည့်ရင်းတောင်ပူစာလိုနို့နှစ်လုံးကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်စို့ပေး ရုံတင်မကစောကဖုတ်လေးအားလက်နှင့်အချက်-၂၀ခန့်အုပ်ပေးပြီးပွတ်ပေးလိုက်သောအခါစောက်ခုံလေးသည်ဖေါင်းကြွလာ တော့သည်၊

“အို အကိုလဲဘယ်လိုလုပ်တာလဲနာလိုက်တာ။ကျွတ် ကျွတ်” “အသာနေပါညီမရဲ့ဒါမှလိုးတဲ့အခါမနာမှာညီမအတွက်လုပ်တာပါ” ဆိုပြီးစောက်စေ့လေးကိုလက်ညှိုးလက်မညှပ်၍ဆွဲလိုက်နှင့်။လက်တဆစ်လောက်စောက်ခေါင်းထဲထိုး၍မွှေပေးလိုက်ရာ။ “အမေလေး အကိုနာတယ် ကျွတ် ကျွတ် အဟင့် အို ယားလိုက်တာ” ဆို၍မသန်းရွှေသည်အောက်မှငါးဖယ်လူးသလိုလူးနေ၏၊ “အကို လိုးပါတော့ ညီမခံနိုင်ပါပြီ” “အို ညီမကလဲသိပ်လောမကြီးနဲ့လေ။ညီမနာမှာစိုးလို့သွေးပူလာအောင်စောက်ဖုတ်လေးဖေါင်း ကြွလာအောင်။အကိုကပြုစုပေးတာ” ဆို၍စောက်ခေါင်းထဲသို့လက်ညှိုးနဲ့ထိုးကလိမွှေပေးနေရာ။ “အို အကိုယားတယ် ယား တယ် လိုးပါတော့ညီမဘယ်လိုနေရမှန်းမသိတော့ဘူး” ထိုအခါကိုဇော်ဝင်းသည်။မသန်းရွှေရဲ့အခြေအနေကိုကြည့်ပြီး။စိတ်ကြိုက် လိုးရန်ပြင်နေသော်လည်း။ဒီတခါအလိုးမတော်ရင်တခုခုဖြစ်သွားပါကနောက်အရှည်မလိုးရတော့မည်စိုး၍သူ၏လီးကြီးကိုတံထွေး စီးပိုင်နေအောင်သုတ်ပေးပြီး။မသန်းရွှေစောက်ပတ်ဝကိုတေ့၍ဒစ်Õမပ်ရုံထိုးသွင်းလိုက်ရာ ဗျစ် ဗျစ် ဗျဟုမြည်သံနှင့်အတူ “အောင်မယ်လေး အကိုရယ်နာလှချည်ရဲ့သေပါပြီအင်း ကျွတ် ကျွတ် အား အကိုခနလေး။ အို ရှီးခနလေး နေပါဦး နော်” ဟုဆိုလေ ရာ။ကိုဇော်ဝင်းသည်ဆက်မသွင်းသေးဘဲရပ်ထားပြီး။တံထွေးနှင့်သူ၏လီးကြီးအရင်းကနေလိမ်းပေးနေ၏၊

“ကျွတ် ကျွတ် အကိုဆက်လိုးလို့ဖြစ်ပါမလား။ အားသိပ်နာတာဘဲ အား ရှီး ကျွတ် ကျွတ်” “ဖြစ်ပါတယ်ညီမရဲ့အစမို့ပါ။တော်ကြာ အရှိန်ရလာလို့သွေးပူလာရင်အင်မတန်ကောင်းလာမှာ” ဆို ၍နဲနဲဖိသွင်းလိုက်ရာ ဗျစ် ဖွတ် “အောင်မလေး အမေရေ။ အား ရှီး ကျွတ် ကျွတ် အကိုဖြေး ဖြေး လိုးနော်။ရပ်မထားနဲ့လေ လိုးလိုး အမေ့ အိုး ရှီး ကျွတ် ကျွတ်” ကိုဇော်ဝင်းသည်မသန်းရွှေရဲ့အရိပ် အကဲကြည့်၍သူ၏လီးကြီးအားအဆုံးထိုးသွင်းရာ။ဗျစ်ဗျစ်ဖွတ်ဏ္ဍွှတ် “အမေလေး သေပါပြီ အို အကိုမရပ်နဲ့ ဆက်လိုး အားကောင်း ကောင်းလိုက်တာ ဟုတ်ပြီး အကိုလိုး လိုး အား ဟာ ကောင်းလိုက်တာ ဟင်း” ကိုဇော်ဝင်းသည်မသန်းရွှေအရှိန်ရလာ ပြီဖြစ်၍။မှန်မှန်လေးအချက်ပေါင်း၃၀-ခန့်လိုးပေးလိုက်ရာ ဖွတ်ဗျစ် ပလပ်စွပ် ဖွတ် ပလပ်စွပ် ဖတ်၊ “ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ။လိုး လိုး အောင်မလေးကောင်း ကောင်းလိုက်တာအကိုရယ် ဟင်း။” အသံနှင့်အတူနှစ်ဦးသား ဟောဟဲ ဖြစ်ကုန်ကြလေတော့သည်၊ကိုဇော် ဝင်းသည်ရေမိုးချိုးပြီးသင်းသင်းနောက်သို့လိုက်သွားရာဒေါ်အေးအေးအိမ်တွင်သင်းသင်းကိုမတွေ့ဘဲ။ ဒေါ်အေးအေးတယောက်ထဲ အိမ်ခန်းထဲကုတင်ပေါ်ဝယ်ကိုယ်လုံးတီးဆောင့်ဆောင့်ထိုင်ပြီးသူမ၏လက်ညှိုးဖြင့်စောက်ခေါင်းထဲထိုးပြီး။ကလိ၍ကစားနေသည်၊ ကိုဇော်ဝင်းသည်အသံမပေးဘဲကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ကြည့်နေရင်းသူ၏လီးကြီးကလဲချိုးမရအောင်တောင့်တင်းလာတော့သည်၊ ထိုအချိန်မှာဒေါ်အေးအေးသည်လက်တချောင်းထဲထိုးကစားနေရာအားမလိုအားမရဖြစ်နေပြီး။လက်နှစ်ချောင်းပူး၍ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမဆက်ဆံကြသလိုသွင်းလိုက်နှုတ်လိုက်လုပ်ပေးရာ။ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ်ပြွတ် အသံနှင့်အတူ။

ဒေါ်အေးအေးသည်အရှိန်ကောင်းပြီးမှိန်းနေချိန်ဝယ်ကိုဇော်ဝင်းသည်သူ၏ချိုးမရသောလီးကြီးရဲ့ဒါဏ်ကိုမခံမရပ်နိုင်ဘဲတံခါးအသာ တွန်းဖွင့်ပြီးအထဲဝင်သွားခါ၊ဒေါ်အေးအေးရဲ့ဖြူဖွေးတောင့်တင်းသောကိုယ်လုံးကြီးကိုပွေ့ဖက်ပြီး။ပါးပြင်နှစ်ခုကိုဘယ်ညာပြန်နမ်း လိုက်သောအခါ။ “အောင်မလေး ရှင် ရှင် ကိုဇော်ဘာလာလုပ်တာလဲ ဟင်” “အော် အေးကလဲဗျာ လာရင်းကတော့သင်းရှိတယ်ဆို ပြီးလာတာပါဘဲ။အခုတော့” “အခုတော့ဘာဖြစ်သလဲ ကိုဇော်” “အခုတော့ဘာဖြစ်သလဲလို့မေးနေရသေးလားအေးရယ်။ အေးရဲ့ ဆန္ဒ။ကိုဇော်ရဲ့လိုအင်ဖြည့်စည်းကြဘို့ဖြစ်လာတာပေါ့၊” နောက်ပြီးအေးရဲ့မာတင်းနေသောနို့အုံနှစ်လုံးကိုဘယ်ညာပြန်ပြီးစို့လိုက် လျှာနဲ့ထိုးလိုက်ပြုပြင်နှူးနေပြီး၊အေးရဲ့ညောင်ရွက်ပုံင်္သီန်စောက်ဖုတ်လေးအားလက်ဖြင့်ပွတ်သပ်၍ဆော့ကစားပေးနေရာ။အေး သည်အခုနကသူလုပ်တာထက်သာနေ၍မျက်လုံးအစုံမှိတ်ခါတဟင်းဟင်းဖြင့်နတ်သျွီးစည်းစိမ်ခံစားနေရှာသည်၊ “အော် ဒါထက် အေးကျွန်တော်အခုလိုပိုင်ရှင်ခွင့်မပြုသေးဘဲဝင်လာပြီး။ပိုင်စိုးပိုင်နင်းပြုတာစိတ်မဆိုးပါဘူးနော်ဟုတ်လား” “အို ကိုဇော်ကလဲမေး နေစရာမလိုတော့ပါဘူး။ကာယာကံမြောက်ဖြစ်နေမှတော့စိတ်ဆိုးဘို့လိုသေးလားဟင်” “အော် အေး သင်းသင်းဘယ်သွားသလဲ ဟင်” “အောင်မယ်လေးအရေးထဲအရာပေါ်ရပြန်ပြီ။ရှင့်မယားသင်းလေးစီစီတို့အိမ်သွားတယ်”

“ဟင်း ကောင်းလိုက်တာကဲပါအရသာပျက်ပါ့မယ်။” ကိုဇော်ဝင်းသည်အေးရဲ့ဆန္ဒကိုသိ၍ဘယ်ပုံစံယူ၍လိုးရမည်ကိုအတွေးဝင်ရင်း လက်ဖြင့်စောက်ဖုတ်အတွင်းထိုးသွင်းကလိမွှေပေးနေရာ။အေးအေးသည် တဟင်းဟင်း ဖြစ်ကာတွန့်လိမ်ကောက်ကွေးကာ “ကဲ ကိုဇော်လိုးပါတော့ရှင်” “လိုးပါမယ် အေးရယ် အေးရဲ့စောက်ဖုတ်လေးကညောင်ရွက်လေးနဲ့တူတော့ဘယ်ပုံစံလိုးရမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားနေလို့ပါ” “အော် တော်တော် ထီကာချဲ့တဲ့လူဘဲနော်၊ရှင့်သဘောရှင်ကြိုက်သလိုသာပြော။အေးဘယ်လိုနေရမလဲ” ဒီအခါ ကျမှကိုဇော်ဝင်းသည်အေးကိုပဆစ်တုပ်ထိုင်စေပြီးလက်နှစ်ချောင်းရှေ့ပစ်၍ခေါင်းကိုကုတင်နှင့်ထောက်ကာခါးကနေကိုင်မ၍ထား သောအခါအေးရဲ့စောက်ဖုတ်လေးသည်နောက်သို့အစွမ်းကုန်ပြူးထွက်နေတော့သည်၊ “ကဲ အေး အဲဒီအနေအထားတိုင်းနေနော်၊ ကို ဇော်လိုးတော့မယ်” ဆိုကာသူ၏ထောင်မတ်နေသောလီးကြီးဖြင့်နောက်ကနေမတ်တတ်ရပ်၍။အေး၏ခါးဆစ်နှစ်ဘက်ကိုနောက်သို့ ဆွဲ၍ပြူးထွက်နေသောအေး၏စောက်ဖုတ်ဝသို့တေ့ထားပြီး၊ “ဒီမှာ အေးအကြိုက်ကိုဇော်စိတ်တိုင်းကြလိုးတော့မယ်နော်” “ဟုတ်ကဲ့ရှင်ရယ် ဒီကလူကဖြင့်အနေခက်လှပြီ။ဘယ်လိုလုပ်ထားမှန်းမသိပါဘူး” ကိုဇော်ဝင်းသည်တေ့ထားသောလီးကြီးနှင့်ခါး ဆွဲကာထိုးသွင်းလိုက်ရာ။ ဖွတ် ဗျစ် အသံနှင့်တဝက်သာသာဝင်သွားသဖြင့်အေးသည်လေးဘက်ကုန်းထကာ။

“အမလေး ကျွတ်ကျွတ် အား ဟုတ်ပြီး အား ကောင်းအလို ရှီး ကောင်းလိုက်တာ ကိုဇော်ရယ်။အား ဟင်း” ထိုအခါ ကိုဇော်ဝင်းသည် အေးခါးဆစ်ကိုဆွဲ၍စိတ်ကြိုက်အချက်ပေါင်း၆၀-ခန့်အချက်ပိုင်ပိုင်လိုးပေးလိုက်ရာ။ ဖွတ် ဖတ် ဖတ် စွိစွပ်စွပ် ဖွတ် စွပ် ပလပ်စွပ်။ အခေါင်းသံဆူညံပြီးနှစ်ဦးသားမှောက်လျှက်သားထပ်၍မှိန်းနေလေတော့သည်၊မစီစီသည်ဒရိုင်ဘာကိုဘတင်နှင့်ညနေစောင်းလေး တွင်မအေးအေးအိမ်သို့ကားဖြင့်ရောက်လာကြသည်၊သုံးဦးသားစကားပြောနေကြပြီးမစီစီကကိုဘတင်ဘက်သို့လှည့်၍။ “ဘတင် ရေကန်တော်မင်ရုပ်ရှင်ကုမ္မဏီမှာ။ ကိုပတ်ကားရှိတယ်သွားခေါ်ပေးစမ်း” “ဟုတ်ကဲ့” ဆို၍ကိုဘတင်ထမည်အပြုတွင်။မအေးအေး က “ကိုဘတင်ရေ ကားကြုံတုန်းညဈေးတန်းလိုက်ချင်လို့ကျမပါလိုက်မယ်။” “စီစီ ဒီမှာနေအုံးနော်။ မမအေးညဈေးတန်းသွားအုံး မယ်” ဆိုပြီးနှစ်ဦးစလုံးအတွက်အကွက်ဆင်လိုက်သောအခါ။စီစီ ကလဲသဘောတူခွင့်ပြု၍ကိုဘတင်နှင့်အေးအေးတို့ထွက်သွား ကြ၏၊ကိုဘတင်သည်ကိုပတ်ကားကိုသွားပြောပြီးကန်တော်ကြီးစောင်းသို့အေးအေးနှင့်အတူကားမောင်းထွက်သွားလေသည်၊

“ဒီမှာအေး ကိုတို့ဒီမှာစခမ်းသွားကြရအောင်။ ဒါမှစီစီတို့လဲလွတ်လွတ်လပ်လပ်ချစ်ကြပါစေ။ကိုယ်တို့အေးတို့လဲလွတ်လပ်တာပေါ့ နော်” ဆို၍ကန်တော်ကြီးစောင်းတွင်နှစ်ဦးသားတစခမ်းထနေကြတော့သည်၊ကိုပတ်ကားလဲ ၆-နာရီခွဲလောက်တွင်မစီစီရှိရာသို့အ မြန်ရောက်ရှိလာပြီး။အခန်းထဲသို့လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါစီစီသည် အခန်းတွင်းဝယ် ဘလာကျင်းပြီးလျှက်ဆားပုလင်းနဲ့စောက် ခေါင်းတွင်းသွင်း၍စခမ်းသွားနေတာကိုမြင်ရလေသည်၊ကိုပတ်ကားသည်မဆိုင်းမတွဘဲမစီစီဘေးရောက်သွားပြီး။နို့နှစ်လုံးကို ဆွဲ၍ပါးပြင်လေးကိုမွှေးမွှေးပေးလိုက်တော့မှစီစီသည်လန့်ပြီးလျှက်ဆားပုလင်းလက်ကလွတ်ကြသွားလေသည်၊ “အောင်မယ်လေး မောင်ရယ် လန့်လိုက်တာ”“မလန့်ပါနဲ့စီစီရယ် မောင်အချိန်မှီရောက်လာမှဘဲ။ ကဲ မောင်တို့ပျော်ပျော်ပါးပါးစခမ်း သွားရ အောင်”ဆို၍အဝတ်အစားများအကုန်ချွတ်၍နှစ်ဦးစလုံးဘလာကျင်းကြလေသည်၊ကိုပတ်ကားသည်စီစီ၏ခြေနှစ်ချောင်းကို ထောင်၍သမရိုးကျလိုးရန်ပြင်လိုက်သောအခါ။

“အိုး ဟိုး ဟိုး ဒီလိုလိုးလို့ဘယ်ကောင်းမလဲ။ ကျမစောက်ပတ်လေးသွေးပူသွားအောင်ရှင်ပြုစုပေးအုံးမှပေါ့။ နောက်မှ ဘယ်ပုံစံလိုး ရင်ကောင်းမယ်ဆိုတဲ့အနေအထားကိုကျမစီစဉ်ပေးမယ်၊” ကိုပတ်ကားသည်စီစီ့အမိန့်အတိုင်းစီစီ့ရဲ့ဖေါင်းကြွနေသောစောက်ပတ် လေးကိုလက်ဝါးနှင့်အ ချက်၂၀-လောက်အုပ်ပေးပြီး။ မုန့်ပေါင်းလိုဖေါင်းလာသောအခါ။လက်ညှိုးနှင့်ထိုး၍ကလိပေးပြီးစူထွက်လာ သောစောက်စေ့လေးကိုလက်မနှင့်ဖိချပေးနေလေ၏၊စီစီသည် အောက်မှဖင်ကြွတက်နေပြီးတဆတ်ဆတ်ခုန်၍ငါးရန့်ပြာလူးဖြစ်နေ ပြီး။ “ကဲမောင် ကုတင်အောက်ဆင်းပြီးမတ်တတ်ရပ်ကျမခါးအောက်ကခေါင်းအုံးနှစ်လုံးခံပေးခြေနှစ်ချောင်းကုတင်အောက်တန်း လန်းချပေးမယ်” ဆို၍ကုတင်စွန်းတွင်ခါးအောက်ကခေါင်းအုံးခံ၍ကော့ချပေးလိုက်ရာစီစီ၏စောက်ပတ်လေးသည် ၃-လက်မ လောက်အပေါ်သို့ဖေါင်းတက်ပြီးစောက်စေ့လေးပြူးထွက်နေ၏၊ထိုအခါကိုပတ်ကားသည်စီစီရဲ့ခြေနှစ်ချောင်းထမ်းပြီး။ပုခုံးနှစ် ဘက်ကိုလက်နှင့်ဆွဲကာအချက်ပေါင်းများစွာဖိလိုးပေးလိုက်ရာ။ ဖွတ် ဘွပ် ဖွတ်ဘွပ် ဟုလှိုဏ်ခေါင်းသံနှင့်အတူ “အမလေး လေး အား ကောင်း ကောင်းလှချည့်ရဲ့ အား”